Urywek drugi

-Czy co zrobię?
-Czy się ze mną umówisz, bardzo mi się spodobałaś.....Wiesz? -zapytał niepewny Mario.
-Przecież ja wykrzyczałam Ci w twarz, że jesteś dupkiem,a ty chcesz.....
-Chcę.Bardzo.
-Jak mam z Tobą gdziekolwiek iść, skoro nienawidzę całych Niemiec?
-O nic się nie martw. Po prostu się zgódź.
-W sumie nie mam nić do stracenia, dobrze Mario.
-Idziemy?
-Idziemy?

Pożegnałam się z Manu i razem z Goetze poszliśmy uliczkami niemieckiego miasta. Patrząc na wszystkie bawarskie sklepiki i uliczki miałam coraz większe wrażenie, że zrobiłam wielką głupotę umawiając się z Mario.
Początkowo gdy na niego patrzyłam widziałam w nim kawał faszystowskiego chłopa. Nie mogłam patrzeć mu prosto w oczy- nie mogłam zakochać się w Niemcu. Chodziliśmy po różnych sklepach, parkach, jednak w żadnym w tych miejsc nie czułam się dobrze.
Liczyłam, że pomimo mojego oschłego zachowania Mario pomoże mi zmienić zdanie na temat tego kraju.
Zawsze chciałam poczuć się w Niemczech jak w domu,jednakże nigdy nie mogłam się tam odnaleźć.
W pewnej chwili bawarczyk zawołał mnie siedząc na małej huśtaweczce. Podeszłam i usiadłam obok niego.
Miałam dziwne wrażenie, jakbym kiedyś już tu była, i miałam rację.
Gdy byłam malutka i mama jeszcze żyła przychodziłam na ten placyk.
Nagle wszystko stało się dla mnie jasne.
Nie mogłam się tu odnaleźć po stracie mamy. A cały ten kraj kojarzył mi się tylko ze śmiercią i ogromnym smutkiem.

Szybko chwyciłam za sznurki od huśtwaki i zaczęłam kołysać nogami.
Przypomniały mi się wszystkie dobre wspomnienia związane z Niemcami.
Przez chwilę zapomniałam o wszystkich złych rzeczach,które mnie tu spotkałały i próbowałam wydobyć z mojej głowy te dobre wspomnienia.
-Czyżby coś Ci się tutaj spodobało? - zapytał szczęśliwy Mario.
-Wiesz co, chyba tak. -stwierdziłam wesoło patrząc na twarz chłopaka.
I stało się, miałam nie patrzeć na jego oczy, a jednak to zrobiłam.
-Powiedz mi,oczywiście jeżeli mogę zapytać,czy stało się coś takiego, przez co uciekłaś do Lizbony? -zapytał chłopak.
-Mój tata znalazł sobie inną kobietę, i musiałam jechać z nim. Moja mama została tutaj. Kilka dni po naszym wyjeździe zmarła... -rzekłam.
Przyznałam mu się do wszystkiego. Musiałam komuś kiedyś to powiedzieć. W pewnym sensie poczułam się lepiej. Wyrzuciłam z siebie to wszystko co skrywałam głęboko w sobie przez kilka długich lat. Przez dość długi czas siedzieliśmy w ciszy, nie wiem czemu brunet się nie odzywał. Złapał mnie za rękę nie mogąc wydusić z siebie żadnego słowa.
-Przepraszam, że przeze mnie o wszystkim przypomniałaś sobie na nowo. Masz prawo wyzywać mnie od dupków..
-To nie jest twoja wina. Dzięki całej tej sytuacji wyrzuciłam to z siebie. W pewien sposób mi pomogłeś.
Chyba Ci zaufam. Dziękuję.
-Miałabyś ochotę jeszcze raz gdzieś ze mną wyskoczyć? -zapytał nieśmiało Goetze.
-Jak? Że teraz?! - odrzekłam zdziwiona.
-Miałem zamiar iść na parapetówkę u Bastiana. Chciałem, żebyś poszła ze mną...
-Dobrze, ale....boję się.
-Nie ma czego, chodź.

Gdy szliśmy do Bastiana czułam się bardzo dziwnie. Dopiero co zaczęłam w pewien sposób respectować Mario, a on już mnie gdzieś ciąga. Obiecałam sobie, że postaram zmienić swoje nastawienie do niemieckiej społeczności. Rozmawialiśmy ze sobą o ewentualnym opuszczeniu imprezy, gdy któreś z nas poczuje się dość niezręcznie, lub strasznie.
Szliśmy całkiem długo, a cisza, która nastała między nami wydawała się wydłużać drogę.
Gdy trafiliśmy przed dom bawarskiego piłkarza Mario złapał mnie za rękę i weszliśmy.
W pomieszczeniu było wielu ludzi, nikt nie zwracał na nas uwagi, i z tego byłam zachwycona. Mogliśmy spokojnie zająć się pielęgnowaniem naszej świeżej znajomości. Rozmawialiśmy,poznałam go bardziej, i przez moją głowę przeszła myśł nie każdy Niemiec musi być głupi!!!
Moje zadowolenie, jak sama zdążyłam się przyzwyczaić,nie mogło trwać wiecznie.
Po dłuższej chwili rozmawiania dołączył do nas gospodarz-Bastian.
-Goetze, nie mówiłeś,że masz dziewczynę. I to taką śliczną.-rzucił Schweisteinger.
-To nie moja dziewczyna, tylko znajoma. -odparł rozdrażniony Mario.
-No właśnie, przecież ty nie miałbyś takiej ładnej laski, ani żadnej innej. -dodał do poprzedniej wypowiedzi Bastian.
-Laskę to może Ci pedał zrobić mój drogi.
-warknęłam.
-Widzę, że grasz ostro. Napij się, będzie Ci lepiej. Do Ciebie wrócę później. -rzekł gospodarz.

Bastian odszedł do reszty swoich gości, aby "oświecać" ich swoim blaskiem.
Mario poklepał mnie po plecach, rzucił tylko nie przejmuj się nim, i poszedł Po alkohol.
Z każdym kolejnym drinkiem coraz bardziej porzucałam moje zasady dotyczące zerkania w oczy Goetze.
Przyjmując kolejne promile coraz bardziej zatapiałam się w bawarczyku.
Atmosfera pijanych,rozbawionych ludzi coraz bardziej zaczęła mi się udzielać.
Nie mogłam powiedzieć niczego bez śmiania się. Nie tylko mi alkohol zbyt mocno uderzył do głowy, Mario i reszta gości dawno nie mogła stać z nietrzeźwości. Coraz bardziej zalewaliśmy się trunkami, i coraz mniej panowaliśmy nad naszymi czynami.
Gdy Mario mnie objął nawet nie postanowiłam stawiać oporu.
Usiadłam na jego kolanach i wtuliłam się w jego duże ramiona.
Przeczesałam jego brązowe włosy i słuchałam jego szeptu,bardzo przyjemnego szeptu.